جمعه ۳ آذر ۱۳۹۶
www.mokrian.ir

  • تاریخ: یکشنبه, ۱۵ مرداد ۱۳۹۶ / ساعت ۰۳:۲۶:۲۹
  • شناسه خبر: 1086

چاشنی عزت و منّت در روابط اهل سنت و کُردستان با دولت روحانی!

مکریان؛ «إِنّما أَنتم إِخوان عَلی دین الله ما فَرّق بَینكم إِلّا خُبث السَرائر و سوء الضَمائر: شما بر اساس دین خدا با هم برادرید، چیزی جز دشمنیِ درون و بدی نیّت, شما را از هم پراكنده نكرده است». بعد از پایان انتخابات دوازدهمین دوره‌ی ریاست جمهوری و مشارکت حدأکثری هم‌میهنان و به ویژه جماعت اهل […]

مکریان؛ «إِنّما أَنتم إِخوان عَلی دین الله ما فَرّق بَینكم إِلّا خُبث السَرائر و سوء الضَمائر: شما بر اساس دین خدا با هم برادرید، چیزی جز دشمنیِ درون و بدی نیّت, شما را از هم پراكنده نكرده است».

بعد از پایان انتخابات دوازدهمین دوره‌ی ریاست جمهوری و مشارکت حدأکثری هم‌میهنان و به ویژه جماعت اهل سنّت ایران و بالاخص مناطق کوردنشین، جوها و موج‌هایی مبنی بر مطالبه‌گری این دو طیف عظیم در مناسبات، روابط، پست‌ها و وزارت ها و حضور در مراسمات تحلیف و غیره شکل و قوّت گرفته است و از طرف دیگر بی‌توجهی بعضاً آشکار و حکماً معنادار و نوعاً چندوجهیِ دولتمردان به این مطالبات و تحریک برخی پان‌ها و افراطیون به مخالفت‌های احساسی، بنده را بر آن داشت تا چند مورد زیر را عارض و متذکر شوم:

این جوها و موج‌های مطالبه‌گری در چارچوب قوانین، هم برای کشور و هم برای ملّیت-قوم‌ها نشان از پیشرفت مدنی و درخواست تحقق عدالت اجتماعی- اسلامی است و این گذری لاجرم و بی‌بازگشت است. همکاری تک‌تک افراد جامعه و فعالین مدنی و مسئولین دولتی در این خصوص، شایان تقدیر و تشکّر است که بهتر است با سرعت بیشتر، مدون‌تر و کانالیزه‌تر پیش برود و به بن‌بست سرخوردگی، تعارض و بی‌اعتمادی ختم نگردد یا از سوی اغیار، دستاویز دسیسه‌گران معاند در خارج کشور و پس‌انداز رسانه‌ای آنان در قلّک توهماتشان نشود.

جهان سر به سر عبرت و حکمت‌ست

چرا زو همه بهر من غفلت‌ست؟! (فردوسی)

بجا آوردن نقش‌های ملّی از جمله شرکت در انتخابات، مسئولیت‌پذیری، حساسیت نسبت به مسائل کشور و… از وظایف همه‌ی ماست و ذاتاً نه شایان تقدیر داخلی و نه تقبیح خارجی است بلکه تشکّر خودی، نقشِ تشویقی و تقبیح غیرخودی نقشِ بازدارندگی دارد و دستاویز معامله هم نیست. اما جای تعجّب است که برخی فعالین مدنی مطرح، رهبران خودخوانده‌ی اهل سنّت و مناطق کوردنشین با چه لحن لرزان و توام با ترس و شرمی، گلایه‌ها و در اصل مطالبات را بیان می‌کنند. یکی می‌فرماید ای کاش در مراسم تحلیف از اهل سنّت هم دعوت می‌کردند و دیگری کنایه‌آمیز می‌فرماید می‌خواستند برایم کارت صادر کنند نخواستم و دیگری می‌فرماید امید داشته باشیم و دعا کنیم که در معرّفی وزرا گوشه‌چشمی هم به ما داشته باشند و دیگری سنگ مسکوت و منزوی ماندن اهل سنت و کوردها را به سینه‌ی داغ می‌زند. اینجاست که باید گفت دولت باید سپاسگزار همّت و غیرت و مشارکت همه‌ی مردم – بدون کوچک‌ترین و کم‌ترین تبعیض- باشد و قدردان این فرهنگ والای مردم بماند و باید بسیار منّت ببرد و بکشد تا جماعت اهل سنّت ایران و کوردستان با احساس وظیفه و تعهد ملّی، می‌خواهند و بخواهند در پست‌ها و مقام‌هایی که لیاقت، ضوابط، صلاحیت و تخصصش را دارند، اعلام آمادگیِ خدمت کنند. دولت باید پاسخ انجام وظیفه‌ی مردم در قالبِ مشارکت‌ها، حضورهای پرشور، فیدبک و نقد و ارائه‌ی راهکارها را با انجام وظیفه‌ی خودش در قالبِ عمل به قوانین، تحقق عدالت اجتماعی، رفع تبعیض و شایسته‌سالاری به خوبی نشان دهد. اگر تاکنون این مهم‌ها محقق نشده‌اند ناشی از عدم پیگیری قانونی و نبود احزاب بومی از یک طرف و دلسوز و صادق نبودنِ برخی مسئولین کشوری از طرف دیگر بوده است. تجربه‌ی تاریخی همین کشور عزتمند خودمان و شرایط کشورهای پیشرفته ثابت کرده که توسعه‌ی پایدار از بکارگیری توانمندی‌های متعدد متخصصان و نخبگان مختلف ملّی، قومی و مذهبی حاصل می‌شود و باید از تنگ‌نظری‌ها، بی‌اعتمادی‌ها و امنیتی‌کردن فضا جلوگیری نمود. پس دولت خیلی هم دلش بخواهد و منّت ببرد تا این جماعت اهل سنت و کوردستان بخواهند با عزّت در خدمت به کشورشان، مشتاق و سهیم باشند و نیازی به دلجوییِ نمایشی از تیم ریاست‌جمهوری و پاچه‌خواریِ وزرا و تلطیف افراطی کلام هم نیست. این همه گرفتاری و مشکلات و فشارهای جامعه ناشی از عملکرد همین تیم‌های ریاست جمهوری و وزراء بوده است که هر یک به بهانه‌ای و به نوعی از دعوت و بکارگیری خردمندانه‌ی نخبگان مختلف سر باز زده‌اند. در غیر این‌صورت باز این کشور است که از بکارگیری استعدادهای فرزندانی که با سرمایه‌های همین مملکت، بزرگ و سترگ شده‌اند، محروم می‌ماند.

بَر از شاخِ طوبی کسی بر نداشت

که امروز تخمِ ارادت نکاشت

ارادت نداری سعادت مجوی

به چوگانِ خدمت توان بُرد گوی

تو را کی بود چون چراغ التهاب

که از خود پری همچو قندیل از آب؟(سعدی)

اسم و رسم بعضی اشخاص به نام مولوی عبدالفُلانی و دکتر فلان‌زاده و مهندس فلان‌نژاد و غیره‌پور که از آنها با عناوین رهبر اهل سنّت ایران و یا مفتی کوردستان و سخنگوی کوردها و…نام برده می‌شوند، خودخوانده و شاید برنامه‌ریزی‌شده است و نباید موضع و کنش و واکنش این افراد به معنای تعمیم به نظر مردم و تصمیم موافقت یا مخالفت هم‌میهنانِ اهل سنّت و مناطق کوردنشین گردد چرا که این افراد نه از روی سازوکاری مشخّص به این عناوین نائل شده‌اند و نه ثابت شده که بر مردم دارای اثرگذاری و کارسازی هستند و نه به بوته‌ی تشخیص و آزمون آراء گذاشته شده‌اند و نه با إجماع علما و فعالین این عرصه‌ها انتخاب گشته‌اند و نه تصمیم و بیانیه‌ی آنها حاصل مشورت بزرگان نقاط مختلف کشور بوده است. روابط نزدیک با دولت یا مجال رسانه‌ای و فرصت دادن به آنها و شاید بازی‌کردنِ برخی نقش‌ها، دلیل بر مشروعیّت و تبعیّت نبوده و نیست. این به معنای کمرنگ‌نمودن فعالیت آنها نیست که قضاوتش با الله تعالی است بلکه هم باید این عناوین و کرسی‌ها، سامانمند گردند و هم این وضعیت، بالقوه خطرناک است که اگر این افراد، بزرگ و بزرگ‌تر شوند، محتمل است در یک گفتار یا کردار، عامداً یا عالماً اعتبار و آبروی عده‌ی زیادی از هم‌میهنان، ناخواسته و نانوشته، زیر سوال برود. اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَد. ضمن تشکر و آرزوی توفیق روزافزون، توصیه و خواهش از نمایندگان اهل سنّت و کورد مجلس شورای اسلامی داریم که از ترفندهای تبلیغاتی و نمایشی خود بکاهید و بجای ابزارِ دیگری بودن و منفعت‌طلبیِ شخصی و جناحی بر خدمت‌گزاری صادقانه و لو کم، در چهارچوب قوانین، برای حوزه‌های انتخابیه‌ی خود بیفزایید. چنین تصوّر نکنید که سیاست پیچیده است و دیگران توان درک این پیوندهای پشت پرده را ندارند یا حقیقت با واقعیت بسیار متفاوت است و مردم از دریافت آن عاجزند. این مردم با دعای خیر به مجلس بدرقه‌اتان کرده‌اند و نگذارید تا با ندای شرّ پیش رویتان بیایند.

ما باده‌ی عزّت و جلالت نوشیم

در راه شرف، از دل و از جان کوشیم

ما درس صداقت و صفا می‌خوانیم

آیین محبت و وفا، می‌دانیم. (بهار)

خردمندی بیشتر برای مردمم، سعه‌ی صدر بیشتر برای مسئولینم، شجاعت و صراحت و صداقت و پیگیری بیشتر برای فعالینم و طول عمر باعزت برای رهبرم و عبور سریع‌تر کشورم از این تنگناها را آرزومندم. والسلام علیکم و رحمه الله.

غفور شیخی

انتهای پیام/ ی



گفتگو