چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷
www.mokrian.ir

  • تاریخ: دوشنبه, ۹ بهمن ۱۳۹۶ / ساعت ۰۴:۱۱:۴۵
  • شناسه خبر: 2756

پایان عصر کت شلوارپوشی / استخدام کنیم یا استخدام شویم

یادداشت پیش رو بر اهمیت کار آفرینی در دنیای امروز تاکید دارد و خواهان تسهیل شرایط موجود برای ورود جوانان متخصص و خلاق به عرصه های اجرای ایده های کار آفرینانه در راه ایجاد اشتغال است. مکریان؛ استخدام شویم آرزوی تزریق شده به پیکر جامعه حاصل سالها درس خواندن است. یعنی از هرفردی سوال شود […]

یادداشت پیش رو بر اهمیت کار آفرینی در دنیای امروز تاکید دارد و خواهان تسهیل شرایط موجود برای ورود جوانان متخصص و خلاق به عرصه های اجرای ایده های کار آفرینانه در راه ایجاد اشتغال است.

مکریان؛ استخدام شویم آرزوی تزریق شده به پیکر جامعه حاصل سالها درس خواندن است.

یعنی از هرفردی سوال شود دلیل ادامه تحصیل و پاس کردن کتاب های دانشگاهی را مطمنا آنها قصد و هم خود را استخدام شدن دراداره ای عنوان می کنند.

آرزوی استخدام شدن درایران و انتظار آن خود موانع مهمی بر راه ایجاد شغل است وبه نوعی می توان انرا مشکل اصلی اشتغال آفرینی بیان کرد.

اگر موشکافانه به قضیه نگاه کنیم نوعی تنبلی تن پروری کارمندان و عدم پوشش دادن کامل کارآفرینان این موضوع را دامن می زند.

کارمندان با اطمینان از شغل ثابت و بازنشستگی ناشی از بیمه تا حدودی جوانان را ترغیب به کت شلوار پوشی می نمایند.

باتوجه به اینکه برخی ازسازمان ها که تشکیل شدند و هدف خاصی را دنبال می کنند به دلیل فربه شدن و هجوم فناوری و شکستگی ساختارهای سازمانی تقریباً زمان بیکاری زیادتری را برای کارمند به ارمغان آوردند و متاسفانه دراغل ما در جامعه علاقه مند به شرکت دراین سازمانها که مفت مفت پول پرداخت کنند هستیم.

اگر بگوییم برخی از سازمان ها به نقطه مرگ وانحلال رسیده اند و باید بساط را جمع کنند  وبیشترازاین جوانان را درقفسی زندانی نکنند واستعدادهایش را نبلعند بیراهه نرفته ایم.

سازمان مجموعه افرادی که با نیل به هدفی خاص تشکیل شده است واگر هدف عمرش تمام شده باشد یا راه رسیدن به آن این همه سلسله مراتب نباشد باید تشکیلات رامنحل واز راه مناسب به هدف حرکت کرد.

مطمنا این سوال در ذهن بسیاری از جوانان جویای کار و آرزو به دل مانده متبادر می شود اگر استخدام نشویم پس چه کارانجام دهیم و چگونه امرار معاش نمائیم؟

اری ما علاوه براینکه نبایداستخدام شویم باید راهی برای استخدام کردن دیگران هم پیدانمایم ما باید برای خود سازمان ایجاد کنیم وقتی به اطراف خودمی نگریم موقعیت های زیادی رامشاهده می کنیم.

نیازهای روزمردم مشکلات زیربنای ایجاد کسب وکاراست کافی است چالش ها را بشناسیم و راهکار را ارایه دهیم.

نمونه این موردجوانی است که با ایده ای بسیار ساده زعفران راتبدیل به اسپری نمود و شرکت ایشان  تاکنون ۳۷میلیارد ارزش پیدا کرده است.

این جوان منتظر نماند کسی استخدامش کند، اگراستخدام هم می شد اگر فرضا سالیانه از اداره ماهیانه دومیلیون می گرفت سی سال اخرش چهارصدمیلیون حقوق می گیرد واگر مقایسه کنیم باید ۹۰ نفر کارمند سی سال کارکنند تا پول این ایده را دریافت کنند.

پس برای ساختن اینده راه بهتر آرزوی کارمند شدن نیست بلکه ایجاد سازمان برای ایده هایمان است.

بهترین راه جهت دریافت ایده ها توجه بیشتر به اطراف است و شناسایی نیاز و ارایه راهکاراست.

متاسفانه منطقه ما به تبع شرایط کلی کشور به بیماری چشم و هم چشمی کسب و کار مبتلاست و باید آسیب شناسی شود تا فردی شغلی را راه اندازی کند فوراً عیناً آنرا اجرا می کنند واکثرا درحوزه فروش فعال هستند واین می تواند به خودی خود بر عدم تمایل به نو آوری و ایجاد شغل وسازمان دامن بزند.

هر شهرکوچکی با هزارموقعیت مناسب می تواند محیطی جهت رشد و شکوفای کسب و کار و باید جوانان مخصوصا افراد داری تحصیلات و ازطرفی سرمایه گذار کنارهم قراربگیرند و کسب وکار ایجاد کنند شاید اکثرا به دلیل فکرکردن به شکست حاضر به ریسک نباشند و اگر بجای این همه فکر به تلخی شکست به شیرینی موفقیت فکرمی کردیم شاید انگیزه بهتری داشتیم.

اگرفقط پیرامون منابع خام تیم کاری تشکیل شود و سرمایه گذاران بومی وارد عمل شوندیقیناً کسی بیکار نخواهند ماند.

اگر به رابطه سرمایه گذار و تحصیل کرده و منابع خام نگاهی شود برخی ازسرمایه گذاران  دانش کارهای که جوابگو است را ندارد و در نتیجه قصد ریسک کردن ندارد.

تحصیل کرده ومتخصص دانش دارد اما سرمایه ندارد و به دلیل فضای غبارآلود کسب و کار در شهرهرهای کوچک قدرت اقناع و ایجاد رغبت در سرمایه گذار را ندارند.

ازطرفی برخی ازصاحبان منبع خام هم نه دانش دارند نه سرمایه و مجبورند جهت تولید مجدد منبع خام محصول رابدون صنایع تبدیلی  به قیمت ناچیز به دلال واگذار کنند.

دولت ها که در شرایط فعلی که هدف کوچک وچابک سازی دارند و قصدی برای استخدام نیروی جدید ندارد حداقل جهت ایجاد ارتباط این سه طیف که سنگ بنای توسعه هستند وردپیداکنند.

برداشتن موانع بروکراسی تسهیل در اموارات ایجاد کسب وکار ازمهمترین اموری  است که باید توسط دولت انجام گیرد.

متاسفانه بدنه کارشناسی ادارات استان و شهرستان به دلیل برخی ازمشکلات موجبات سرگردانی کارآفرینان شده است.

اعمال قوانین سفت وسخت و تشدید آن توسط برخی ازکارشناسان در کارافرینی هراسی نقشی برجسته دارد که نیازمند بازبینی وحل آن است.

کت شلوار پوشی که آرزوی اکثریت است تنها با ایجاد سازمانهای خدمانی در راستای رفع نیازهای جامعه مصرفی امروز  توسط خودمان محقق خواهد شد ولاغیر.

درشهرستان نمونه های فراوانی از افراد موفق وجود دارند با وصف اینکه تحصیلات اکادمیک ندارند با کارآفرینی  کت و شلوارپوش شدند حتی افرادی با تحصیلات بالا آرزو دارند کارمندشان باشند.

یوسف نادری کارشناس ارشد مدیریت

انتهای پیام/ ی



گفتگو