دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
www.mokrian.ir

  • تاریخ: شنبه, ۱۹ اسفند ۱۳۹۶ / ساعت ۱۳:۲۰:۱۵
  • شناسه خبر: 3108

نقش مردم و دست اندرکاران در پاسداری از محیط زیست پایدار

مکریان؛ بزرگترین و با ارزش ترین هدیه نعمت الهی به انسان ها و موجودات کره ی زمین طبیعت زیبا و پر برکت و زندگی بخش است، و این وظیفه تک تک افراد جامعه است که با دل و جان هدیه ی خداوندی را پاسدارند و نگذارند سود جویان و ساده دلان به تخریب و نابودی […]

مکریان؛ بزرگترین و با ارزش ترین هدیه نعمت الهی به انسان ها و موجودات کره ی زمین طبیعت زیبا و پر برکت و زندگی بخش است، و این وظیفه تک تک افراد جامعه است که با دل و جان هدیه ی خداوندی را پاسدارند و نگذارند سود جویان و ساده دلان به تخریب و نابودی آن که سر چشمه ی بقاء و حیات و تأمین کننده ی همه نیازهای مخلوقات روی زمین است بپردازند. زندگی در کره ی خاکی را به خطر اندازند، چون با از بین رفتن جنگل ها و پوشش گیاهی سطح زمین ما شاهد تغییرات آب و هوایی و کمبود بارش، کم آبی و گرما خواهیم شد.

با آغاز عصر صنعتی در اواسط قرن هیجدهم و سوزاندن مقادیر بسیار زیاد سوخت های فسیلی مانند زغال سنگ، نفت و گاز، مقدار دی اکسید کربن بخش بالایی اتمسفر بسیار زیاد شده و از صعود گرما به فضا جلوگیری کرده است، در نتیجه زمین به مقیاسی گرم شده است. که نظیر آن در تاریخ زمین رخ نداده است.

در سال ۱۹۷۰ میلادی دانشمندان متخصص در شناخت آب و هوا و نیز متخصصان شناخت محیط زیست در چند مرکز کوچک جهانی به بررسی تغییرات الگوی آب و هوای زمین پرداختند، به ثبت تغییرات بارش ها و جهت ورزش بادها اقدام کردند، در نتیجه ای که بدست آوردند معلوم شد که سیاره ی ما وارد نخستین مراحل تغییرات گسترده ی آب و هوایی می شود که می تواند در یک قرن اثر زیانباری بر تمامی جانداران و آدمیان بگذارد و آنچه سبب نگرانی است این است که تغییرات بنیادی اتمسفر نتیجه ی نیروهای طبیعی نیست، بلکه نوع آدمی بوجود آورنده ی آن هاست و این نوع آدمی است که برای نخستین بار توانسته است، که آب و هوای ما را به خرابی سوق دهد و پویایی اکوسیستم ها را تا چند هزار سالی که در پیش است دستخوش تغییر سازد (از صفحه ۶ کتاب جهان در سراشیبی سقوط اثر جرمی ریکلین وتدهوارد).

قصد از این توضیحات که نهایتاً سبب گرمی هوا و کمی بارش و آلودگی محیط زیست دنیا می شود، جلب توجه خوانندگان عزیز است به خطرات تخریب زیست محیط ها و اهمیت ندادن به توسعه و ترمیم آن است.

بگذارید از محیط و شهر خودمان مهاباد شروع کنم در سال ۱۳۵۱ سّد مهاباد به بهره برداری رسید از آن تاریخ حاشیه ی سّد به طول چندین کیلومتر و به عرض بیش از ۲۰۰ متر درختکاری شد و بشدّت هم حفاظت می شد، در سال های اوّل انقلاب هم با یک قایق موتوری کوچک که حامل یک پمپ بود (در تابستان ها) آبیاری می شد که سرسبزی و رشد درختان را به دنبال داشت ولی متأسفانه بعد از یکی دوسال این کار مثبت برای همیشه قطع شد، در نتیجه قسمتی از درختانکه نگین سّد بودند خشک شدند و بخاطر نبود حفاظ ایمنی در بعضی از سال ها به محل چرای گوسفندان و بزها تبدیل شد و رشد و زیبایی قدیمی خود را از دست داد. البته باید اذعان کرد مردم و گردشگران اطرف سّد هم در تخریب و شکستن بوته درختان دست داشتند، طبعاً اگر کار حفاظت به خوبی به ثمر می رسید نقش بسیار زیادی در طراوات حاشیه ی سّد و شهر و محیط اطراف می داشت. البته این گلایه و انتقاد را باید از مسئولان سّد مهاباد باید کرد که چرا در این مدّت ۴۵ سال هیچ قدمی برای توسعه ی درختکاری در حاشیه ی سّد بر نداشته اند در صورتیکه با هزینه ی ناقابل می شد از اوّل سّد تا انتهای آن به طول (۱۱ کیلومتر) دو طرف حاشیه ی سّد را به عرض تقریباً ۴۰۰ متر درختکاری نمود و فضای بسیاردل انگیز و قشنگ و مهمان پذیر را ایجاد کرد که هم در جلوگیری از فرسایش خاک و سّد و هم بهبود وضعیت محیط زیست و جذب گردشگر و توریست بسیار مؤثر واقع می شد، البته هنوز هم خیلی دیر نشده میشود این کار مثبت و سازنده را کرد.

ما عاجزانه از مسئولین محترم تقاضای اجرای سریع آن را داریم در اینجا لازم است به نقش بسیار سازنده و پردازش صدا و سیمای مرکز مهاباد در آگاهی و تشویق مردم در سالم نگاه داشتن محیط و شهر اشاره کرد، این مرکز می تواند در برنامه های پربیننده و شنونده خود بصورت جدّی و پیگیر به هر شیوه ای که خود مصلحت میدانند مردم را به همکاری در سالم سازی و پاکسازی زیست محیط ها و رعایت حریم قانونی فضاها چه در شهر و چه در کوه و دشت و صحرا دعوت نماید، و با به تصویر کشاندن مناظر ناهنجار و آلوده و مقایسه ی آن با محیط های تمیز و پاک بینندگان خود را تشویق به زیباسازی محیط کند حتی می تواند برنامه ی آموزشی هفتگی تنظیم نماید. البته نباید نقش تک تک افراد جامعه را در پاکیزگی و نظافت شهر و پارک ها و کوه و دشت نادیده گرفت، نباید انتظار انجام همه کارهای پاکسازی را از شهرداری داشت، اگر همه ی ما با احساس مسئولیت دست به دست هم ندهیم و شهر و محیط را مال خود ندانیم و در زیباسازیش شرکت نکنیم به جامعه ی پاک و سالم نخواهیم رسید (شهر ما خانه ی ماست). متأسفانه هنوز هم جمعی را داریم که در مکان های عمومی و مسیر رودها و درهّ ها و حتی کوه هابا ریختن زباله و آشغال و شستن ماشین ها در کنار رودها و سّدها با سلامتی و آینده ی مردم بازی می کنند، ناگفته نماند بخشی از خرابیها و صدمات مرتعی  و محیطی متوجه سازمان مراتع و جنگل ها و قسمتی متوجه سازمان حفاظت محیط زیست می شود که نقش بنیادی و چشمگیری در ثبات و پایداری محیط های زندگی جامعه دارند در خاتمه ضمن تشکر و قدردانی از تلاش کارکنان بخصوص زحمتکشان فضای سبز و خدمات شهرس شهرداری تقاضا می شود نسبت به نصب زباله دانهای بیشتر در مسیر گشت و گذار مردم اقدام نمایند، چون در بعضی جاها در فاصله صدها متری هم آشغال دانی دیده نمی شود.

به امید روزی که همه ی ما در هر کجا که هستیم به وظیفه ی اخلاقی و انسانی خود در نگهداری از محیط زیست که شدیداً در معرض نابودی است عمل نماییم و اوّل خود را مسئول بدانیم و نقش معلمان عزیز را در مدارس در این آموزش نادیده نگریم.

احمد نوربخش

انتهای پیام/ ی



گفتگو