سه شنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۷
www.mokrian.ir

  • تاریخ: شنبه, ۲۶ اسفند ۱۳۹۶ / ساعت ۱۴:۱۳:۳۵
  • شناسه خبر: 3165

گفت و گو با بهروز اسراری عکاس و مستند ساز بوکانی

مکریان؛ بهروزاٙسراری عکاس و مستند ساز کُرد، با سابقه‌ی بیش از سی سال فعالیت مستمر در زمینه‌های هنری، از جمله تئاتر، سینما و عکاسی است. وی  فارغ‌التحصیل رشته‌های سینما و عکاسی و تئاتر از مؤسسه‌ی دانشگاهی رسّام هنر است و در انجمن عکاسان ایران و انجمن تصویربرداران حرفه‌ای ایران عضویت دارد. آسراری علاوه بر تدریس […]

مکریان؛ بهروزاٙسراری عکاس و مستند ساز کُرد، با سابقه‌ی بیش از سی سال فعالیت مستمر در زمینه‌های هنری، از جمله تئاتر، سینما و عکاسی است. وی  فارغ‌التحصیل رشته‌های سینما و عکاسی و تئاتر از مؤسسه‌ی دانشگاهی رسّام هنر است و در انجمن عکاسان ایران و انجمن تصویربرداران حرفه‌ای ایران عضویت دارد.

آسراری علاوه بر تدریس در دانشگاه دارای مدرک آموزشی آکادمی آکسفورد EDU وی عضویت درجه استادی در مجموعه تحصیلاتی آکسفورد انگلستان را نیز در کارنامه دارد.

آسراری در گفت و گو با خبرنگار مکریان اینگونه از رزومه کاری خود می گوید:

– خلق آثار متعدد عکاسی از نقاط مختلف کشور و خارج از کشور، از جمله کشورهای: اِمارات متحده‌ی عربی، عراق، ترکیه، نخجوان، ارمنستان، گرجستان، هندوستان، تایلند، کنیا، اوگاندا .

– برپایی ۱۷ دوره نمایشگاه عکاسی در سطح کشور و خارج از کشور.

– شرکت در وُرک‌شاپ‌های متعدد داخلی و خارجی .

– برپایی وُرک‌شاپ‌های متعدد در سطح کشور.

ـ تدریس تصویربرداری و عکاسی در موسسه دانشگاهی رسام هنر بمدت دوسال .

– بازیگری و نویسندگی و کارگردانی در بیش از چهل کار تئاتری .

– بازیگری در چهار سریال تلویزیونی به نام‌های: فری‌زوو، گنج، شیخ صنعان، نردبان.

تولید بیش از پنج‌هزار ساعت تولیدات تلویزیونی، شامل فیلم‌های مستند و آموزشی.

حضور در جشنواره های داخلی و بین المللی تئاتر ، فیلم و عکاسی و دریافت جوایز متعدد در این رشته ها .

ساخت چندین فیلم کوتاه داستانی، مستند و تلویزیونی، به‌صورت اجمالی به شرح ذیل:

– فیلم‌های کوتاه داستانی، از جمله: نفس، جاده‌ها ما را نمی‌شناسندو …

– فیلم‌های کوتاه مستند، از جمله: رژی، راسان، صدای آخر و …

– مجموعه مستندهای قوم‌نگارانه، در کشورهای: ایران، عراق، ترکیه، ارمنستان، گرجستان، هندوستان، تایلند، اوگاندا.

آخرین تولیدات تلویزیونی به نام‌های: در گذر زیبایی‌ها و دامان شاهیجان، کانی لانکە و در مسیر ترغە و پخش از شبکە مستند سیما .

تألیف کتاب کیارا، که مجموعه‌ی نمایشنامه و میموگرافی است .

– تألیف کتاب دوایر بی مرکز شامل مجموعه فیلمنامه‌ .

– نگارش مقاله‌های تخصصی تحت عنوان تکنیک‌های فیلمبرداری سینمای  مینیمالیستی و کادر بندی غریضی در عکاسی و تکنیک های عکاسی سیلوئنس با رویکرد مینیمالیستی که برای اولین بار در ایران نوشتە شدە اند و تا به‌حال با این مضمون به آن پرداخته نشده است.

چه شد که به عکاسی روی آوردید؟

از سال ۶۶ مداوم در زمینه های هنری عکس ، فیلم ، تئاتر و نویسندگی مشغول بکار هستم ولی از آنجا که سوال شما در مورد بخشی از فعالیت هایم، یعنی عکاسی است که باید اینگونه بگویم : من از دوران کودکی به دوربین علاقه داشتم و اولین دوربینم را بنام “لوبیتل دو” که روسی بود را با پول قلکم خریدم و دنیا را از دریچه دوربین تجربه کردم واز سال ۶۶ بطور جدی عکاسی را شروع کردم ، یک عکس خوب لحظه ای مخاطب را همچون یک جرقه بخود جلب مینماید و چشم بیننده را به خود خیره می سازد. عکس خوب در عین سادگی حرف های زیادی برای گفتن دارد ، دیدن یک عکس خوب مدت ها در حافظه مخاطب و شاید تاآخر عمر بماند همچون عکس کوین کارتر بنام استعارەای برای نومیدی آفریقا و یا عکس “هانری کارتیه برسون” بنام “بازی بچه ها در ویرانه ها” و یا عکس “ادوارد وستون” بنام “فلفل” و یا عکس “سابین وایس” بنام “من اسبم” ، بطور کلی اگر عکسی سه چهارم ثانیه توجه مخاطبش را به خود جلب نکند به احتمال قوی عکس خوبی نیست و چیزی برای گفتن ندارد یک عکس خوب حرف برای گفتن دارد که با مخاطب به گفتگو می نشیند .

آیا برای پیشرفت در این رشته داشتن تحصیلات دانشگاهی ضروری است یا فقط عملی کار کردن کافیست؟

اگر تحصیلات آکادمیک ما بروز و کاربردی باشند که چه بهتر چون به صورت علمی ، تئوری و عملگرایی در هم می آمیزند و نتیجه کار مثمر ثمر خواهد بود ، اما متاسفانه دروس دانشگاهی و متد آموزشی کاربردی نبوده و بسیار خسته کننده و غیر کاربردی اند، می شود با برگزاری سمینارهای آسیب شناسانه به این موضوع پرداخت و سریعا در جهت بروز کردن متد مزبور دست بکار شد به امید آن روز ، با شرایط مزبور نتایج نشان داده است که کسانی که عملاً کار کرده اند بیشتر د زمینه عکاسی موفق بوده اند و این به همان دلیلی است که خدمتتان عرض کردم .

در این چند ساله کلاس ها و ورک شاپ های متعددی برگزار کرده اید، عکاسی را به چه صورت درس می دهید؟ تئوری، عملی، یا هردو؟

در سالیان متمادی هر آنچه را مطالعه کرده و یا یاد گرفته ام سعی کرده ام در قالب ورک شاپ های متعدد و یا دوره های مختلف به اشتراک بگذارم در ورک شاپ هایی که برگزار کرده ام سعی برآن بوده نه به عنوان استاد وشاگرد بلکه بعنوان گفت و گوهای دوطرفه هدایت کلاس را بعهده بگیرم و همیشه مثمر ثمر بوده و بسیار یاد گرفته ام کلاس ها هم بصورت تئوری و هم عملی بوده است.

از آنجا که شما یکی از پیشکسوتان عکاسی مستند در منطقه به شمار می روید نظرتان در مورد کار دیگر عکاس‌های کورد چیست؟ کار کدامیک را بیشتر می پسندید؟

عکاسان بسیار توانمند و خوبی داریم و باعث افتخار جامعه کردستان به طور کل هستند الگوی اصلی و استارت کاری این حقیر عکس های استاد نصرالله کسرائیان بوده و بسیاری دیگر اگر بخواهیم از عکاسان خوب شهرهای اطراف خودمان را نام ببریم از عکس های استاد ابراهیم سعیدی ، منصور محمدی ، مکائیل بایزیدی و ابراهیم علیپور بسیار لذت می برم و بارها و بارها نگاهشان می کنم ، از عکاسان خارجی نیز به عکس های داک مک کالین ، الکساندر رود چنکو ، کوین کارتر ، استیو مک کاری ، هانری کارتیە برسون و نیل اولە ویچ علاقە دارم .

دغدغه ی اصلیتان از عکاسی چیست؟ با عکسهایتان دنبال چه هستید؟

عکس در زمان حال همە زندگی ما را تحت پوشش قرار دادە و بە یک ضرورت مهم اجتماعی تبدیل شده است کافی است جامعه ای را در نظر بگرید که عکسی در آن وجود نداشته باشد، عکس در جامعه مدرن کنونی بعنوان زبان بصری قدرتمندی تبدیل شده که می تواند در پیشبرد بافت فرهنگی جامعه تاثیر بسزایی داشته باشد، با وجود تاثیر زیاد و کاربردی آن زبان عکس همیشه برایم توانمند و کاربردی بوده و می توان با همه اقشار جامعه ارتباط پیدا کرد و تاثیر گزار بود .

در عکس هایم بیشتر بدنبال نادیدنی ها که بعد از عکاسی رویت می شوند هستم، یعنی به تصویر کشیدن همه آنچه بی تفاوت از کنارشان می گذریم .

شما تا به حال مسابقات و جشنواره های عکاسی داوری کرده‌اید؟

به داوری علاقه ندارم و اصلاً کار من نیست معتقدم داوری و قضاوت در مورد عکس ها کار منتقدین واقف به کار هست.

علاوه بر عکاسی در حوزه های دیگر همچون مستند سازی فعالیت دارید. از عکاسی بیشتر لذت می برید یا مستند های تلویزیونی؟ روی هم رفته با کدام روش توانسته اید پیامتان را بهتر به مخاطبان برسانید؟

هر کدام زبان خاص خود را دارند هر چند مشترکاتی نیز دارند ولی هر وقت نتوانسته ام حرفم را با عکس بزنم به فیلم روی آورده ام و هر گاه که در مورد سوژه ای نتوانسته ام با فیلم حرف بزنم به عکس روی آورده ام .

خودتان چگونه سوژه های تان را انتخاب می کنید؟

سوژەها در دیدن شکل می گیرند عکاس باید دید بسیار قوی داشته باشد و بادقت به محیط پیرامونش بپردازد این دید باعث کشف سوژه میشود و عکاس در این گونه مورد ناخودآگاه شاتر دوربین رافشار می دهد.

گفت و گو از رسول گلباخی

انتهای پیام/ گ



گفتگو