سه شنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۸
www.mokrian.ir

  • تاریخ: دوشنبه, ۸ مهر ۱۳۹۸ / ساعت ۱۵:۱۹:۵۳
  • شناسه خبر: 5141

فراماسون های کُـردنمـا

عده‌ای تحت پوشش مشاغل مختلف از فرهنگی و ماموستا نما تا دکتر و ارزفروش و بنگاه دار و غیره در میان مردم هستند، از شرایط و امکانات این مملکت سوءاستفاده می‌کنند و به روش‌های مختلف گفتاری، نوشتاری، فردی و جمعی، اعتقادات و باورهای شبهه فراماسونی را تبلیغ و ترویج می‌کنند. برای نفوذ و تاثیرگذاری باورها […]

عده‌ای تحت پوشش مشاغل مختلف از فرهنگی و ماموستا نما تا دکتر و ارزفروش و بنگاه دار و غیره در میان مردم هستند، از شرایط و امکانات این مملکت سوءاستفاده می‌کنند و به روش‌های مختلف گفتاری، نوشتاری، فردی و جمعی، اعتقادات و باورهای شبهه فراماسونی را تبلیغ و ترویج می‌کنند. برای نفوذ و تاثیرگذاری باورها و روش خود، از نمادها، احساسات و تعصب، فرهنگ و زبان کوردی هم، بهره می‌گیرند.
سه تکنیک اصلی آنها در این فرایند عبارت اند از:
۱- قیافه‌ی متشخص، متمکّن و موجّه به خودگرفتن با نگاه از بالا و بی‌منّت و حق‌به‌جانب که انگار تافته‌های جدابافته‌اند و زیاد می‌دانند و دردهای بسیاری می‌کشند و بخش اعظمی از جامعه را در جهالت می‌بینند.
۲- بهره‌گیری از مشکلات متعدد موجود کشور و مانور زدن بر آسیب‌های اجتماعی و سوء‌مدیریت‌های سیاسی و اقتصادی مسئولین که چرا چنین است و چنان نیست و غیره. اما در عمل، خود را به هیچ آبی نمی‌زنند و قبول مسئولیت نمی‌کنند و انگیزه‌ی دیگران را هم با سیاه‌نمایی و ناامیدی می‌خشکانند.
۳- در ظاهر، خود را با مردم و حکومت همراه می‌کنند اما در واقع اهمیتی به این دو و دین، قوانین، هویت ملّی و حرمت مردم و پیشرفت جامعه نمی‌دهند و آنچه که برایشان مهم است ترکیبی از باورهای لائیکی و غربی، جرعه‌ای مشروب، تعصب و لباس کوردی و گاهی مهمانی‌های دورهمی با بحث‌های چندساعته و یکی دو اکانت واقعی و فیک در فیسبوک و تلگرام است.
چه چیزی سبب شده تا این قشر فراماسون‌های کُردنما مجال جولان دارند و از انصاف نگذشته، مقداری هم از میانگین جامعه در بحث و گفتگو سرتر و در فعالیت‌های تلگرامی و محیط‌زیستی و حتّی خیرخواهانه، انگشت‌نماتر هستند؟
برای این پرسش، می‌توان چند پاسخ ساده و شفاف بیان داشت:
۱- ممکن است بخشی از آنها به نسبت میانگین جامعه، به لحاظ مالی و مدرک تحصیلی و آگاهی از قوانین و داشتن روابط، بالاتر و بهتر باشند و همین به آنها اعتماد به نفس و فرصت‌های مهیاتری برای حضور و نظر می‌دهد.
۲- ممکن است بخشی از آنها به صورت دو یا چندجانبه مشغول فعالیت باشند و مولتی‌فانکشن عمل کنند و این را برای پیشرفت خود و پیشبرد اهدافشان، نوعی روش کار منعطف و سیّال یا دیپلماسی مسالمت‌آمیز قلمداد نمایند. به عنوان مثال برای فلان نماینده‌ی فلان شهر، در نقش شبنامه‌نویس و اتاق فکر و مشاور سیاسی-اجتماعی ظاهر می‌شوند و برای فلان تشکیلات در نقش خبررسان و برای فلان شبکه در نقش گزارشگر و برای فلان صنف در نقش دکتر و مهندس و غیره.
۳-‌ ممکن است بخشی از آنها تحت نظر باشند اما به دلیل انجام ندادن کار و فعالیت مغایر قوانین و ماندن در حرف و ادعا و عدم تأثیرگذاری، کسی به آنها کاری ندارد و آنها هم در پارک‌ها و برخی انجمن‌ها و… روزگار می‌گذرانند و این امنیت، حق روا و طبیعی هر یک از هم‌میهنان می‌باشد.
اهمیت و ضرورت مطرح کردن این بحث در این نوشته، ایجاد شک و شبهه در جامعه یا درازکردن انگشت اتهام و برچسب به عده‌ای خاص در میان مردم نیست بلکه دادن اطلاع و آگاهی درباره‌ی عده‌ای است که با سوءاستفاده از شرایط اقتصادی-سیاسی کشور و بهره‌برداری از احساسات کُردی، مشغول تبلیغ اندیشه‌های سکولار و حتی لائیکی و فراماسونی خود هستند و با «ترکیب محتوای اکثریت راست و اقلیت دروغ به مرور زمان»، اراده‌ی مردم را تضعیف و برخی مسئولین و دست‌اندرکاران تشنه‌ی قدرت و ثروت را همراهی می‌کنند. نتیجه آن خواهد شد که غالباً افراد زیردست و هم‌گروهی آنها، باوری به هویت ملّی و ایرانی-اسلامی ندارند و در پیوندهای پنهان پشت پرده‌ی قضایا، حضور منتفعانه دارند. به عبارت ساده‌تر اکثراً در ظاهر و روابط عمومی، با مردم می‌گریند و در پشت پرده، همدست و هم‌داستان سوداگران منفعت‌طلبی شخصی و جناحی هستند.
وقتی جریان و اتفاقی در شهر می‌افتد، این قشر فراماسون کُردنما سعی سیری‌ناپذیری در تبلیغ دست‌داشتن دولت و نهادهای مدافع انقلاب و… در این قضایا دارند. وقتی به نوعی با آداب و رسوم کُردی یا حتی رفتار نامتعارف وشخصی یک فرد در قبال اهل سنت را به پای حاکمیت می نویسند و این قشر فراماسون کُردنما سعی مخفیانه‌ای در شعله‌ور کردن آتش احساسات و اختلافات و به دام انداختن جوان‌های مردم دارند در حالی که مناسب‌ترین روش، واکنش حکیمانه، قانونی، رسانه‌ای و دسته‌جمعی مردم است. به عبارت ساده‌تر، فراماسون‌هایکُردنما، آتش بیارهای معرکه هستند و بجای کمر همّت بربستن و آستین بالازدن و طرح نو در انداختن و نقد و نوشتن، به عوامل افزایش اختلاف و کاهش اعتماد تبدیل شده‌اند که تر نمی‌شوند و در قبال گفتار و کردارشان که باید مسئول و پاسخگو باشند، طفره می‌روند. مثلاً برخی از آنها – نه همه- بعنوان اسپانسر و مبلّغ شورای ادوار در میان مردم ظاهر می‌شدند و ضمانت می‌کردند و وعده می‌دادند اما بعداً در قبال رویکرد و روش و نحوه عملکرد شورا، وانمود می‌کردند که آن سوی رود هستند و از آنها دلگیر شده‌اند و با شانه بالاانداختن به مردم پشت می‌کردند اما در پشت پرده چه زمین‌ها که تفکیک می‌شوند و وام‌ها که گرفته می‌شوند.
مثلاً برخی از آنها – نه همه- بعنوان مبلّغ ریاست جمهوری از کت و شلوارپوشی سرمه‌ای پشت تریبون مجلس گرفته تا کواوپاتول‌پوشی خاکی پشت میکروفون مسجد روستای مرزی، ضمانت و تبلیغ و خرج می‌کردند امّا بجای ایجاد پل ارتباطی پاسخ و مطالبه‌گری مردم و مسئولین و جذب سرمایه‌های انسانی و مادی برای این مردم، پیشتر و بیشتر از همه شروع به ناسزاگفتن و خود را مخالف نشان دادن می‌کنند!
مثلاً برخی از آنها – نه همه- طرفداران آمریکا و سیاست‌های قلدرانه و جنگ‌طلبانه‌اش هستند و دانشمندان و نخبگان و مخترعان غربی و رفتارهای شهروندان اروپایی را می‌ستایند اما حاضر به قبول افتخارات داخلی و دستاوردهای نخبگان همین جامعه نیستند و خود، بدترین رفتارهای شهرنشینانه را – مثلاً با توجیه اعتراض به حکومت و قوانین و درست نشدن مملکت- انجام می‌دهند. آرزوی موفقیت فلان سیاستمدار کُرد ترکیه را در سر و قلب دارند؛ امّا در قبال منتقدان متعهد و نویسندگان سیاسی-اجتماعی جامعه خود که هر یک به نوعی بها داده‌اند، دهان به انواع تحقیر، ناسزا، اتهام، حسادت و شایعه‌پراکنی باز می‌کنند تا صرفاً بازار اسم و رسم رسانه‌ای خودشان گرم بماند و مردم احساس افتخار و همگرایی نکنند و چشم به دهان آنها باشند.
این رفتارهای چندگانه‌ی نامتعهدانه و جذب نفع شخصی و جناحی، این گفتارهای منافقانه در ظاهر زیبا و در باطن سرکاری، این تحریک احساسات کُردی و سبیل و سیگار و پیاله‌های رنگی و کارت به کارت‌ها، چند سطر نوشتن‌های بی‌نام و شبنامه‌ی آنها و ترورهای شخصیتی و خود را عاقل‌تر فرض کردن از دیگران، این دور همی‌های غیررسمی و برخی امور خیرخواهانه‌ی ردگم‌کنی، عموماً مصداق‌ها و نمونه‌های بارز سبک فراماسونی کُردنماها هستند.
از مزیت‌ها و نقاط قوت این فراماسون‌های کُردنما می‌توان به اعتماد بین گروهی آنها، توان تخریبی به ویژه در حوزه‌ی رسانه‌های غیررسمی، ارتباطات با خارج‌نشین‌ها، اهتمام و اهمیت دادن ظاهری به آداب و رسوم کُردی اشاره نمود. از میان آنها افرادی هم هستند که با نیّات پاک و بی‌آلایش – غالباً با احساسات کُردی و حتی مذهبی و رویکرد اعتراضی در رده ی سِنّی جوانان دختر و پسر- گرداگردشان جمع می‌شوند یا در نشست و کانال‌هایشان حضور دارند که به دلیل کم‌کاری متولیان فرهنگی کشور، پاسخ‌های مستند و منطقی و آزادانه به شبهات و انتقاداتشان داده نمی‌شود. این بحث و نوشتار، نیاز به گسترش و توسعه و جوابیه‌ها دارد که انتظار می‌رود مسئولین امر نیز توجه درخور به آن داشته باشند.

انتهای پیام/



گفتگو